Olympic

Hiszpania to nie tylko urokliwe, skaliste zatoczki, błękitna woda, wiele zabytków kultury światowej, ale również bogata i barwna tradycja, która najbardziej widoczna jest w narodowych rytuałach i kulturze. Jej najciekawszym objawem są corrida i taniec flamenco.

Corrida
Nazwa corrida pochodzi od hiszpańskiego słowa "correr", co oznacza "biegać". To niezwykłe widowisko - walka człowieka z bykiem to nie tylko rodzaj rozrywki, ale część hiszpańskiej kultury. Tradycja corridy na Półwysep Iberyjski przywędrowała wraz z plemionami arabskimi i początkowo była widowiskiem elitarnym - dla arystokracji. W dniu dzisiejszym jest to raczej rodzaj rozrywki, niż rytuał - torreadorzy zachęcają byka do walki za pomocą mulety (czerwonej płachty), następnie - aby go bardziej rozdrażnić - wbijają mu lancę i rodzaj krótkiej włóczni w unerwiony nerw na karku. Taki zabieg powoduje opóźnienie ruchów byka, żeby łatwiej było torreadorom złapać go za rogi. Następnie na arenę wchodzi zabijacz i próbuje zabić byka, wbijając mu lancę w niewielkie miejsce na karku zwierzęcia. Kiedy mu się to uda - torreador zostaje nagrodzony brawami widowni.

Tylko w Hiszpanii corrida zachował swój pierwotny, nieco brutalny charakter, dlatego budzi protesty ze strony niektórych środowisk. W innych państwach, które kultywują tę tradycję, ma ona wymiar barwnego przedstawienia, nigdy niekończącego się śmiercią jednej ze stron.

Taniec flamenco
Ten niezwykle ekspresyjny taniec wiąże się z tradycją andaluzyjskich cyganów. To nie tylko muzyka i śpiew, ale barwne stroje i mimika twarzy i gesty tańczących. Stroje zazwyczaj są niezwykle barwne - panie do tańca zakładają falbaniaste suknie i kolorowy gorset, a panowie obcisłe czarne lub granatowe spodnie, białą koszulę i apaszkę.

Taniec flamenco można wykonywać solo, w duecie, grupowo lub etapowo - poprzez występowanie po sobie kilku solówek różnych tancerzy. Najczęściej tańczącym towarzyszy muzyka wydobywająca się z gitary, rzadziej muzycy korzystają z fletu, czy wiolonczeli.

Zarówno muzycy, jak i tańczący używają różnego rodzaju rekwizytów, za pomocą których wybijają rytm lub czynią widowisko jeszcze bardziej kolorowym - są to zazwyczaj bębny, kastaniety, lub w przypadku kobiet - kwiaty i wachlarze.

Największy ruch turystyczny koncentruje się wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego oraz na Majorce. Plaże wybrzeża są piaszczyste i rozłożyste, a błękitne morze - wiecznie ciepłe i zachęcające do kąpieli. Wielbiciele aktywnego wypoczynku mogą wybierać pomiędzy pływaniem na desce windsurfingowej, skuterach, nartach wodnych lub pływaniu jachtem.

W Hiszpanii uprawiać można żeglarstwo, sporty lotnicze, jeździectwo, grać w tenisa, golfa, piłkę baskijską, łowić ryby, polować. Osoby lubiące turystykę górską i dzikie krajobrazy mogą wybrać się w liczne masywy i łańcuchy górskie. Najważniejsze są Pireneje, oddzielające Półwysep Iberyjski od Francji i reszty kontynentu, z najwyższym szczytem Aneto, 3404 m n.p.m.

Na wschodzie i na południu Hiszpanię oblewają wody Morza Śródziemnego, na północy - Morza Kantabryjskiego, na zachodzie i na południu - Oceanu Atlantyckiego.

Kuchnia jest jedną z największych atrakcji Hiszpanii jest bez wątpienia jej kuchnia, która należy do najlepszych w świecie ze względu na wysoką jakość i różnorodność stosowanych w niej produktów. Zresztą, nie można mówić o jednej kuchni hiszpańskiej, gdyż każdy region ma swoje własne dania, zależne od warunków klimatycznych i obyczajów jego mieszkańców.

W hiszpańskiej kuchni z tłuszczów roślinnych najczęściej używany jest olej z oliwek, a ze zwierzęcych -smalec. Je się wiele gatunków owoców i warzyw, które Hiszpanie przejęli od Arabów, oraz ziemniaki i pomidory, które dotarły na Półwysep z Ameryki.