Wyspy Owcze leżą na północnym Atlantyku i stanowią terytorium zależne od Danii. Najbliższym sąsiadem Wysp Owczych w linii prostej są Szetlandy. Nieco dalej jest do brzegów Szkocji i Islandii. Od Norwegii dzieli je ok. 600 km, a od Danii - skąd wyrusza na Wyspy jedyny prom zapewniający przewóz pasażerów i pojazdów - prawie 1000 km.

Wyspy posiadają własny 33-osobowy parlament, działający z niewielkimi przerwami od czasów wikińskich, i odpowiedzialny przed nim rząd tworzony przez premiera oraz sześciu ministrów. Archipelag ma także dwóch deputowanych w parlamencie duńskim oraz Radzie Nordyckiej. W 1948 r. wprowadzono akt prawny, regulujący stosunki między Wyspami Owczymi a Królestwem Danii. Była nią Zasada Samostanowienia. Na jej mocy Wyspy Owcze otrzymały specjalny status w obrębie Królestwa. W gestii duńskiej znalazły się sprawy międzynarodowe, finanse, obronność, sądownictwo i prawo. Pozostałe dziedziny stały się domeną Farerczyków. Wyspy Owcze zyskały prawo do oficjalnego posługiwania się flagą narodową oraz do druku banknotów i znaczków (od 1975). Językiem urzędowym obok duńskiego stał się farerski. Archipelag nie został włączony do jednolitego obszaru gospodarczego Unii Europejskiej, pozostając poza jej strukturami.

Ukształtowanie terenu
Wyspy Owcze są pochodzenia wulkanicznego, a historia ich powstania jest dość skomplikowana. W krajobrazie archipelagu dominują góry. Większość wysp posiada wysokie, urwiste brzegi, wznoszące się na wysokość od ok. 300 m n.p.m. do 882 m n.p.m. - tyle bowiem mierzy najwyższy szczyt archipelagu - Eysturoy. Mało kto wie, że to właśnie na Wyspach Owczych znajduje się najwyższy przylądek Europy - Kunoyarnakkur (819 m n.p.m.).