Onufri

W pewnym malowniczym zakątku świata, gdzie słońce zawsze uśmiecha się do turystów, stał Hotel o wyglądzie pełnym elegancji i przepychu. Miał on cztery gwiazdy, które błyszczały na niebie niczym drogocenne klejnoty. Wnętrza były przestronne, a atmosfera w nim ciepła i gościnna, niczym dom pełen uśmiechów i serdeczności.

Obsługa była niczym dobrzy czarodzieje, którzy dbali o każdy detal, zawsze gotowi, by uczynić pobyt jeszcze bardziej magicznym. Codziennie, jak w bajce, odwiedzali pokoje, by zmieniać ręczniki, dbać o porządek i sprawiać, by wszystko błyszczało czystością.

Jednak, jak w każdej historii, był i mały smutek. W kuchni, choć smakołyki były dobre, przez długie dni w menu królowało to samo. Śniadania i kolacje były jak powtarzający się motyw w melodyjnej pieśni – znajome, ale trochę monotonny.

A potem… na zakończenie dnia, przy basenie, który miał tylko jedno magiczne zaklęcie – głębokość 1,50 m przez całą długość – goście mogli zanurzyć się w wodzie i poczuć się jak bohaterowie opowieści. Od basenu do morza było tylko kilka kroków – zaledwie 8 do 10 minut spaceru, niczym podróż do krainy niekończących się fal i szumu wiatru.

I choć wszystko było bliskie doskonałości, ten hotel pozostawał miejscem pełnym uroku, gdzie czar dni spędzonych w jego gościnnych murach na pewno trwałby w sercach gości jeszcze długo po powrocie do domu.